Zoo is een film (drama/documentaire) over het leven, de vrienden en de bizare, geruchtmakende dood van Kenneth Pinyan. Deze man uit de buurt van Seattle praktiseerde in gezelschap van gelijkgestemden seks met volwassen hengsten, tot interne verwondingen hem in 2005 tijdens de daad fataal werden.
Ik heb de film nog niet gezien, maar de film, die een prijs won op het Sundance Festival, is naar verluidt anders dan wat de kijker hoopt vreest. Geen ranzige freakshow, geen exploitation. Zoo bevat geen beelden van seks met dieren, is daarentegen zelfs ‘mooi gefilmd, maar lijkt vooral zeer empathisch van opzet. En juist het opschorten van de voor de hand liggende veroordeling van het taboe bestialiteit - er is heus geen te kort aan veroordelingen van zo’n taboe - lijkt nu een zinnige film op te leveren. De drijfveren en de ethische en emotionele rationalisaties van deze mannen komt, nogmaals naar verluidt, op deze wijze naar voren. Tamelijk uniek. En zo kan de kijker uiteindelijk voor zichzelf verklaren waarom bestialiteit een taboe is.
Ik heb geen idee of de film ooit in Nederland zal worden uitgebracht.
Mijn favoriet Dana Stevens besprak de film voor Slate: Zoo’s lyrical reflection on bestiality. (Incluis een Slate Spoiler Special-podcast.) Meer recensies via Metacritics.
