Casper Schoemaker, Slachtofferfeminisme is een doodlopende weg:
“Zo fascinerend als ik de eerste documentaire vond, zo vervelend was in mijn ogen de tweede. Dat begon eigenlijk al met de introductie van de zes medestanders, in korte filmpjes in een roze lijstje. Ik weet zeker dat deze vrouwen oprecht ongerust zijn, en dat ze een authentiek verhaal te vertellen hebben, maar Bergman geeft de kijker niet de gelegenheid daarnaar te luisteren. In plaats daarvan mochten ze zich kort voorstellen aan de hand van een door Bergman opgezette enquête. Geperst in dit keurslijf, zeiden ze heel veel, maar niets nieuws.
Alles wat de eerste documentaire zo fascinerend maakte, en vooral de zelfspot, is hier pijnlijk afwezig. Bergman ontpopt zich als een nogal drammerige actievoerder, die uiteindelijk ook gaat lobbyen bij enkele leden van de Tweede Kamer. Die horen haar beleefd aan, maar zij willen wel eerst harde bewijzen zien. Bergman weet zeker dat ze sterk staat, want ze biedt de Kamerleden een gifgroen mapje aan met naar eigen zeggen al het wetenschappelijk materiaal dat ze heeft gevonden.
Wat er precies in dat mapje zit, zien we niet, maar op de website is het meeste wel te downloaden. Daaruit blijkt dat al dat ’wetenschappelijk bewijs’ voor de negatieve gezondheidseffecten van de schoonheidsmythe bestaat uit een handjevol kranten- en webartikelen.”
