Ik heb de film nog niet gezien, maar de film, die een prijs won op het Sundance Festival, is naar verluidt anders dan wat de kijker hoopt vreest. Geen ranzige freakshow, geen exploitation. Zoo bevat geen beelden van seks met dieren, is daarentegen zelfs ‘mooi gefilmd, maar lijkt vooral zeer empathisch van opzet. En juist het opschorten van de voor de hand liggende veroordeling van het taboe bestialiteit – er is heus geen te kort aan veroordelingen van zo’n taboe – lijkt nu een zinnige film op te leveren. De drijfveren en de ethische en emotionele rationalisaties van deze mannen komt, nogmaals naar verluidt, op deze wijze naar voren. Tamelijk uniek. En zo kan de kijker uiteindelijk voor zichzelf verklaren waarom bestialiteit een taboe is.

Ik heb geen idee of de film ooit in Nederland zal worden uitgebracht.

Mijn favoriet Dana Stevens besprak de film voor Slate: Zoo’s lyrical reflection on bestiality. (Incluis een Slate Spoiler Special-podcast.) Meer recensies via Metacritics.

Enigszins terzijde, lees vooral toch ook het zo aardige foodlog.nl.

Gerrit, meisje en kitten extraordinaire van 8 weken oud, gaat (bijna) het huis uit en zoekt een fijne plaats om te wonen. Gerrit past nog op een half A4-tje, woont nu in Amsterdam en zoekt tevens een beter passende naam. Gerrit staat ook op film en vele foto’s.

Tips, suggesties, vragen en aanbiedingen zijn hieronder of op herman(at)zidouta.com welkom.

Update 5 juli 2006: Meisje Gerrit heeft onderdak gevonden.