Een mooie aanwinst voor het Rijksmuseum, De bocht van de Herengracht (1671-1672) van Gerrit Adriaensz. Berckheyde.
Umberto Eco: ‘We Like Lists Because We Don’t Want to Die’. Waarvan akte. Gespeeld en genoten in 2009:
Toneel
Halina Reijn in La Voix Humaine – foto: Jan Versweyveld
Dit jaar heel veel goeds van Toneelgroep Amsterdam gezien: Hans Kesting en Karina Smulders waren onweerstaanbaar in de herneming van Kruistochten – Kesting als Norman: “Mag ik ú misschien gelukkig maken, mevrouw?”. Haha, mevrouw was net gelukkig getrouwd. – (Kesting met de lach aan z’n kont als Sinterklaas tijdens het Eerste Amsterdamse Sinterklaasgala voor Volwassenen is trouwens ook niet te versmaden.) Halina Reijn was op haar allerbest in de monoloog La Voix Humaine. Verder was Temmen van de Feeks goed en was Romeinse Tragedies domweg het beste dat ik dit jaar zag.
Ook Hamlet van Schaubühne am Lehniner Platz was fijn en deel twee van de Tien Geboden van NT Gent/Wunderbaum was veel beter dan deel 1. Bert Luppes in Silvia, of wie is de geit van het Onafhankelijk Toneel leverde de grootste acteerprestatie in 2009.
Muziek
Het album Junior van Röyksopp kreeg de meeste sterren in iTunes. Heel fijn om stil mee te zingen: ‘It’s what I want/It’s easy/It’s getting it/That’s complicated.’ Om prettig blasfemisch en luid mee te zingen waren Rachmaninovs Vespers en Bachs Weihnachts Oratorium geschikt.
De meeste uren luisterplezier per euro kwamen vermoedelijk van de 4 piano’s van Simeon ten Holts Canto Ostinato. Verre van perfect, maar meer dan goed genoeg om uren achtereen spannend te zijn. Anders, maar ook leuk: Kings of Convenience, Declaration of Dependence (prettig achteloos), Grizzly Bear,Veckatimest (prettig bedachtzaam), Fever Ray van Fever Ray en natuurlijk de niet te missen The Crying Light van Antony and the Johnsons. Tot slot: Sky and Sand van Paul Kalkbrenner is bij tijd en wijle grijs gedraaid en Het is stil in Amsterdam door Huub van der Lubbe was passend en mooi bij de dood van Ramses Shaffy.
Verder vooral veel naar Sibelius geluisterd.
Cinema
Das Weisse Band van Haneke
Onbetwist de mooiste film die ik dit jaar zag was Das Weisse Band van Michael Haneke, daarnaast was ook Inglourious Basterds heel goed. Verder niet zo heel veel gezien dat de moeite van het onthouden waard was.
Literatuur
Le Michel de Montaigne (1533-1592)
Veel gelezen dit jaar, maar zonder twijfel het meeste leesplezier gehad van de Essays van Montaigne; eerder gelezen en al bijna 430 jaar oud, maar nog altijd op veel van de 1321 bladzijden origineel, menselijk, intelligent en stijlvol. Kom daar maar eens om in 2009.
TV
Gelukkig weinig televisie gezien en nog minder onthouden. De Oorlog was de moeite waard, hoewel soms wat al te dociel. Imagine, The Year of Anish Kapoor en Art that shook the world: Wagner’s Ring door Michael Portillo zijn van recente datum en onthouden.
Tuinen, parken en woestijnen en de stad Amsterdam
Symphony is weinig gewaagd maar is niettemin een geslaagd gebouw. En is bovendien ook nog eens het onderwerp van de vastgoedfraude rondom het Philips pensioenfonds.
De nieuwe Rabozaal in de Stadsschouwburg is een aanwinst, het Muziekgebouw aan ‘t IJ, Paradiso en het Concertgebouw zijn topzalen, het Van Gogh en de Hermitage aan de Amstel zijn succesnummers in hun soort, maar de museale woesternij in Amsterdam is enorm. Smart Project Space is met W139, tot de Appel eerdaags weer tot leven komt, zo ongeveer last man standing. Wat een treurige toestand. Wat de beestjes en de plantjes betreft, de Hortus blijft fijn, Artis prima en het Vondelpark is goed opgeknapt.
In afwachting van de veelbelovende bijdrage Duke Tower van Ateliers LION is Amsterdam Symphony (de Architekten Cie.) het favoriete gebouw van dit deel van de Zuidas. Elders in de stad is IJburg ondertussen helemaal niet gek, maar niet om echt op te wonen, natuurlijk. Ook de steeds verder hun voltooing naderende IJoevers zijn veelal geslaagd. Het is wachten of slotstuk Pontsteiger zo spectaculair wordt als beloofd. En: het is een zooitje, maar leve de Noord-Zuidlijn!
Wat verder ter tafel kwam
Politica van het jaar is (uiteraard) Neelie Kroes, met als runner up Sophie in ‘t Veld. Onder andere bij Bordewijk en Le Restaurant is het heel goed eten en Marqt blijft een prettige winkel om eten te kopen om zelf te koken. En niet vergeten te noemen: Jan Blokker, The Economist, FD, FT, Dansgroep Amsterdam, Lanvin, Miu Miu, veel hier onvermelde nieuwe en oude beeldende kunst en nog veel en veel meer.
Vastberaden, maar soepel en met mate, blijft het devies.
